Rozdział I Część I "Przygoda z Elfem"

Dziwny Świat

 Obudziłam się w jakimś dziwnym lesie. Byłam ubrana w wygodne spodnie i bluzkę. Szłam przez jakiś czas szukając schronienia. Usłyszałam jakiś dziwny dźwięk coś w dziwnym języku. A potem zobaczyłam, że coś biegnie w moim kierunku. Wyglądało to jak człowiek aczkolwiek jego skóra była czarna jak nie szara, nie miał włosów, był ubrany w zbroję, a w dłoni miał miecz. Zaczęłam uciekać, biegłam tak szybko, że nie zauważyłam korzenia wystającego z ziemi. Potknęłam się i upadłam. Już ta wstrętna poczwara miała mnie dobić, kiedy jakimś cudem padła obok mnie. Martwa. Zobaczyłam strzałę w jej plecach. Potem usłyszałam dźwięk ostrza i jęki konających poczwar. Zauważyłam blond włosy. Należały do mężczyzny, który właśnie zmierzał w moim kierunku. Był wysoki, mocnej budowy. Jego blond włosy pasowały do jego niebieski oczu. 

- Jesteś cała? - wyciągnął rękę i pomógł mi wstać.

- Oprócz tego, że jestem cała brudna to nie, nic mi nie jest. Co to było?

- Orkowie. Wstrętne kanalie ze Wschodu. Nie jesteś stąd, prawda?

- Tak.

- Jestem Legolas, syn króla Thranduila. Jesteś z Rohanu?

- Skąd? Jestem Tina. Mieszkam w Kanadzie.

- Kanadzie? 

- Tak. Właściwie gdzie ja jestem?

- W Śródziemiu, a przynajmniej na ziemiach Mrocznej Puszczy. 

- Mrocznej co?

- Mrocznej Puszczy. Ile ty masz lat? Czemu zapuszczasz się tak daleko bez swoich rodziców?

- Kobiet o wiek się nie pyta. Właściwie obudziłam się już w tym lesie. Czy jest tu jakaś gospoda, w której mogłabym spędzić noc?

- Mogę cię zabrać do pobliskiej osady. Ale tylko na jedną noc.

- Ok mi to pasuje.

- Ok?

- Tak u mnie się mówi inaczej: tak.

- Rozumiem. To co idziemy?

- Jasne. - Poszliśmy. Zaprowadził mnie przed wielkie wrota.

- Zapraszam. - powiedział i wskazał ruchem ręki, abym weszła.

- Legolasie! Ojciec cię wzywa. - Powiedział jakiś inny człowiek.

- Już idę. Słuchaj, Tina, muszę iść ale zaraz wrócę. Poczekaj tu na mnie. - Powiedział i odszedł, a ja zobaczyłam coś co w nim mi nie pasowało, miał szpiczaste uszy, tak jak ten drugi. Pochodziłam trochę po tym wielkim zamku, ale nie oddalałam się od ustalonego miejsca.

- Mana elyë car? - (co ty robisz w zamku) powiedział do mnie jeden z nich po swoim języku.

- Nie rozumiem pana.

- Sarmin, zostaw ją. - powiedział Legolas, także w swoim języku.

- PO JAKIEMU TO JEST???

- Po elfiemu. Po naszemu.

- JESTEŚCIE ELFAMI???

- Tak, a niby czym?

- Ludźmi?

- Hahaha - wybuchnął śmiechem - my ludźmi? Skąd.

- To dlatego macie takie szpiczaste uszy?

- Tak.

- To powiesz mi gdzie mogę spać?

- Chodź za mną. - poszliśmy do jednego z pokoi. Było ich wiele. Wszystkie wyścielone. 

- Tutaj jest twój pokój.

- Ale nie mam jak zapłacić.

- Nie musisz.

- Na pewno?

- Tak. A jeżeli tak bardzo chcesz, zawsze możesz w naturze. - uśmiechnął się, a mi nogi zrobiły mi się z jak z waty. - żartuję, na prawdę nie musisz płacić.

- Dziękuję. Jutro poszukam wyjścia do mojego świata.

- Dobrze, więc miłych snów.

- Dobranoc, a gdzie cię mogę znaleźć?

- Mam straż, więc przed bramą. Zawsze jest otwarta.

- Ok.

- Dobranoc.

 Wyszedł. Padłam na miękką jedwabną pościel i myślałam o nim. Jest nawet przystojny. Ale jest elfem, a ja człowiekiem... To się nie uda.