Rozdział V Część II "Doba z Mordercą"

O kurde

 Zwinęłam się z bólu. Typek miał już mi dokopać, gdy padł przede mną martwy.

- Ona jest już moja. - Powiedział Jeff do trupa. - Nic ci nie jest?

- Nie, w porządku, ale brzuch mnie nawala. 

- Chodź, zabiorę cię do szpitala.

- Nie! Zawiadomią rodziców i przyjadą po mnie.

- Skłamię, że jesteśmy rodzeństwem, ja jestem pełnoletni.

- A jak spytają o ojca, dziecka?

- MIA? TY JESTEŚ W CIĄŻY? - Zapomniałam, że Polly nadal tu jest.

- T...tak.

- O kurde! No to wesoło. A co na to twoja stara?

- Nic. Wydarła się i tyle, AŁ.

- Koniec, jedziemy. Nie chcę abyś cierpiała.

 Pojechaliśmy do szpitala (podrzucił nas Mark). Zrobili mi podstawowe badania. Przyszedł lekarz.

- Amelia Johnson. Czy wiedziałaś, że jesteś...

- W ciąży. Tak wiem. - przerwałam mu.

- A pan to?

- Brat Mii, Jeff Johnson. - wyciągnął dłoń, a lekarz ją uścisnął.

- Wracając do pani. Dziecko...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

. Muszę was przytrzymać xD

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...Przeżyło. Uderzenie było skierowane w jamę brzuszną. Wszystko gra. Ból minie. Zaraz przyjdzie do pani, pani ginekolog.

- Dziękuję doktorze. - Wyszedł, a Jeff doprowadzał mnie do śmiechu. Jego radość na wieść, że dziecko przetrwało nie miła granic. Skakał, tańczył nawet śpiewał, a ja myślałam, że wybuchnę ze śmiechu.

- Wiesz, skoro maluch wytrzymał takie uderzenie to znak, że jest silny. - Powiedział, gdy skończył pajacować.

- Chcesz je?

- Bardzo. Ty ja i ona.

- Ona?

- Doktór ci nie mówił. Podejrzewają dziewczynkę

- Jak się dowiedzieli, przecież nawet miesiąca nie ma.

- A i owszem, ma, dwa, prawie dwa i pół.

- Jak ten czas szybko leci.

- Mia, wiesz co zrobiłaś w tym domku nad jeziorem. Zabiłaś kolesia.

- A ty to niby nie?!

- Ja mam fach, dla ciebie to nowość, a poradziłaś sobie świetnie. Jestem z ciebie dumny. - Pocałował mnie i wszedł lekarz.

- Dzieciaki? Czyżbyście uciekły z domu bo się kochacie? Jako rodzeństwo?

- Właściwie... 

- Tak, ale rodzice nam żyć nie dają - przerwał mi -  a ja mam ukończone 18 lat więc potrafię się nią zająć, i nim też. - wskazał na mój brzuch. - Jego kłamstwa wyglądały bardzo realistyczne. - proszę nie dzwonić do rodziców, nie chcę aby nas rozdzielili.

- Dobrze, ale musisz coś podpisać, że za nią odpowiadasz.

- Dobrze. - i wyszedł. Położyłam się i z nudów myślałam nad imieniem dla niej.