"Dziwma Historia" Rozdział I Część I

Zastanawialiście się kiedyś jak to jest, nie być w "normalnym" związku? Ja właśnie takiego doświadczyłam...

- Ally! Bo się zpóźnimy! - słyszę co rano od poniedziałku do piątku.

- Już idę! - śniadanie i do szkoły. Gdyby nie Dote chyba bym umarła w tej budzie.

Jak co wtorek, po lekcjach idę z Dote do biblioteki. 

- Jak ci poszło na teście z bioli? - spytałam ją.

- Do dupy. Niczego nie wiedziałam.

- Ja to jeszcze coś nagryzmałam.

- Ej patrz, czy to nie Cover? Wiesz ten z Oxfordu. - Patrzyłam na wysokiego i wysportowanego 18latka. Miał miodowy odcień skóry i ciemnobrązowe włosy. Był w czarnych jeansach i T-shircie z logiem jakiegoś zespołu rockowego. Rozmawiał z bibliotekarką.

- Czekaj, może zobaczę co bierze...

- Dote... - zaczęłam.

- Albo "Jak podejść ofiarę", albo "Jak bez wysiłku emanować seksem". - O mało nie wybuchłam ze śmiechu.

- Ciii! Bo jeszcze podejdzie.

 Spojrzałam w jego stronę. Nasze oczy się spotkały. Uśmiechnął się zadziornie, a ja czułam jak przechodzi przeze mnie fala ciepła. Spóściłam wzrok, miałam nadzieję, że nie widział moich rumieńców. 

- Halo! Ziemia do Ally. - Dote pomachała mi przed twarzą ręką. 

- Sorry. Zamyśliłam się.

- Albo fantazjowałaś z... - wskazała głową Covera.

- Co?! Nie! No skąd.

- Jeżeli nie to co to? - uszczypnęła mnie w policzek. 

- To od ciepła.

- Ta, a ja jestem Matka Teresa.

Chwila ciszy.

- Ok, poczekaj chwilę na mnie, musze do toalety. Okres, wiesz jak jest. - Dote poszła, a ja wstałam i zmierzałam to działu pułek z romansami.

- Pomóc ci coś dobrego wybrać?

- Nie, dziękuję. Poradzę so... - odwróciłam się, a przede mną stał Cover. - Jesteś specjalistą od romansów?

- Może. Cover jestem.

- Ally. Jesteś na Oxfordzie, prawda?

- Tak, drugi rok. Wracając do książki... czytałaś to? - podał mi "Podaruj Mi Miłość".

- Nie, a ty co wyporzyczyłeś? Widziałam jak coś trzymałeś.

- Właściwie oddawałem. Kryminał.

- Spoko. 

- Lubisz lody?

- Zapraszasz mnie na randkę?

- Raczej na koleżeński spacer.

- Ok. Lody to najleprze rozwiązanie na ten upał.

- To co? Idziemy? - spojrzał na mnie tymi brązowymi oczami, a mnie znów ogarnęła fala przyjemnego ciepła.

- Tak, ale czekaj zostawię wiadomość swojej koleżance. - Wzięłam kartkę i nagrazmoliłam na niej "Dote, musiałam wyjść, zadzwonie później."

Spakowałam się i wyszliśmy